weet dat ze hyperhooggevoelig reageert op elke bekendheid in het wild.
Het volgende gebeurde;
Na tussenstops in Guardemar en Alicante zagen we in de verte vanaf zee, Benidorm aan onze neuzen voorbij gaan. Tot op de dag van vandaag zweren we beiden dat we de geur van broodjes kroket roken. Ondanks dat we 50 kilometer verder in een veel mooier plaatsje (Moraira) zijn gestopt, heeft dit ons nooit meer los gelaten. 2 dagen later rukten we onze fietsen uit de bakskist, vlamden ze in elkaar, raasden 10 kilometer door stijl berg en dal, wurmden ons met fiets en al in de overbelaste trein. Na aankomst doken we als commando’s op onze brikken en lieten ons met een noodgang vallen naar het dal van de beroemde playa’s.
Daar in het Hollandser dan Hollandse restaurant, begonnen Inge’s ogen te stralen en werd ze vuurrood. Als naieveling dacht ik nog even dat ik weer goed zat voor de rest van de week, maar ik had buiten de verrekte Frans Bauer gerekend.
2 tafels naast ons zat het arme schaap, maar dat had Inge zo opgelost.
Een ding moet gezegd worden, zijn image maakt hij voor 100% waar. Enorm vriendelijk en geinterreseerd raakten we echt in gesprek. Vanalles is tersprake gekomen.
Nadat we alweer lang afscheid hadden genomen, kwam hij even later speciaal terug met een mooi gelukskadootje voor “onze kleine”.
Sjesssusss, nu moet ik wel een CD van em kopen. Felice= Frans Bauerfan!
De huzarensalade, tomatensoep en broodje kroket waren toch niet meer dezelfde. Inge’s historische woorden na het eten waren;
Misschien had ik toch een broodje frikadel moeten nemen.
De rest van de avond hebben we het drukke uitgaansleven van Benidorm meegemaakt. Alsof ik nog niet genoeg buiten m’n discotheque-kale ambities gesprongen ben, vertrekken we over 3 uur naar Ibiza, waarvoor Madame haar groene jurkje met hippe sluipers al klaar heeft liggen.
