Allereerst; ik heb Inge enorm gemist!
We hebben afgelopen jaar -met een blindelings vertrouwen in elkaar- samen angsten overwonnen en onze grenzen verlegd. Supertijd gehad, enorm close en mega veel lol. Dan ineens zonder je meisje nachten de zee op, dat moet niet mogen!
Naast tijdrovende windstiltes, heerlijke zon, weer veel dolfijnen, had moeder natuur besloten om “de Flix” nog een keer goed op z’n lazerement te geven. Nadeel was dat Sam en ik aan boord waren. Midden op zee, hebben we ook onweer en bliksem meegemaakt, toch wel iets wat ik zelfs een belastingambtenaar niet aan wil doen. Na 2 keer bruut geweld meegemaakt te hebben en we zonder kleerscheuren dichter bij het eindpunt kwamen, kregen we een geweldige dessert(achteraf 
). Met maar 118 meter onder de boot, kwam naast ons een walvis -heel langzaam- boven water. Dat onbeschrijfelijk diepe geluid dat ‘ie maakt bij het uitblazen van dat vele water, gaf mij en Sam kippevel. Sam werd gek! echt gek en sneller als de bliksem (van 2 dagen eerder) heb ik haar naar binnen gebonjourd. Ik had al een paar grijze haren, maar heb er nu enkele bij. Dichtbij heeft z’n grenzen zeggen we in mensentaal.
Superfijn dat Inge al verschillende zaken thuis aan het afhandelen is, gelukkig laat ze ook nog werk voor mij over. Lucky me.
