Soms slaat het leven ongenadig hard toe. Terwijl wij hier in Marokkaanse sferen een fantastische tijd hadden, kreeg mijn vader thuis een verschrikkelijk zware mentale dreun.
Na -inmiddels- 7 chemokuren is nu gebleken dat ze bij hem niet meer effectief zijn. Er is dan ook besloten de chemokuren te stoppen.
Natuurlijk heeft iedereen even nodig gehad om deze klap te verwerken.
Ik ben ongelofelijk blij dat mijn vader lichamelijk in goede conditie is en geestelijk zeer zeer sterk. Toen precies 7 jaar geleden uitgezaaide prostaatkanker werd geconstateerd, was hem een levensverwachting van 1 – 1,5 jaar geprognostiseerd. Hoe anders is dat gelopen!
Ook nu is de strijd nog zeker niet verloren, binnenkort zal er elders een “second opinion” plaatsvinden en daarna zal er gekeken worden naar mogelijke alternatieve en misschien expirimentiëlere behandelmethodes.
Jullie -lieve kijkbuiskinders- hebben altijd als een rode draad door onze fantastisch mooie reis gelopen, de vele leuke reacties die we altijd krijgen zijn hier het absolute bewijs van. Daarom is het niet meer dan logisch dat we jullie op de hoogte blijven houden.
Toen we vertrokken hadden we niet gedacht dat we ooit met ons schuitje in Marokko zouden aanbelanden. (hoogstens de boot alleen 
)
Nu inmiddels 5 maanden later, zijn we zo geweldig enthousiast geworden dat we onze route hadden aangepast naar de Canarische eilanden; dé springplank voor de grote oversteek.
Dit gaan we ook zeker doen, alleen niet nu.
Het mooie van reizen is dat je zonder verplichtingen je hart kan volgen. Ons hart brengt ons nu richting familie.
Praktisch gezien is Portugal een betere plaats om de boot onbemand te stallen. Bij goed weer zullen we dan ook een stukje terugvaren.
Wij weten dat het “slechte nieuws” hand in hand zal gaan met nog héél véél mooie en fijne dagen, met hopelijk nog mooie positieve verrassingen!
Afgelopen week hebben we flink rondgecrosst door stad en land. Volgende week zullen we dat ook doen, omdat de golven op zee zo hoog zijn, dat je er onderdoor kan varen.
Ook was er een havenfeestje, tijdens het diner, stelde iedereen zich voor. Nadat ik wat verteld had over de kleur van de boot en ander “interessants”, is het ergens mis gegaan. Inge haakte handig in en bleef vol op stoom. En zo ben ik de rest van de avond door allerlei nationaliteiten aangesproken als “Can’tdanceFeelix”.
Verder was er goed nieuws op liefdesgebied; Sammeke heeft d’r eerste echte vakantieliefde gehad. Blijkbaar mikt ze hoog, en ligt ze goed in de markt, want Charly (‘t hundje van de broer van de koning) probeerde haar te dryhumpen. De haven waar onze boot ligt is koninklijk eigendom en regelmatig dineren familieleden hier in een van de chique restaurants. Zo kwam het op een avond dat Inge hen tegenkwam. Als enige in heel de haven wist ze niet wie ze waren en dat bewees ze door aan hem te vragen waar ie vandaan kwam.
Goei ijsbrekertje.
Reageren uitgeschakeld
Geplaatst in november 2009
